Dat het Franse chanson als geen ander genre een stem weet te geven aan gevoelens van verdriet, geluk en nostalgie, realiseerde ook zangeres Tess Merlot zich toen zij voor het eerst haar eigen liedjes schreef. Na het uitkomen van haar debuutalbum Laissez-moi, zocht ze opnieuw naar woorden en melodieen om nieuwe veranderingen in haar leven uit te drukken. Haar tweede album Chante la vie is -kortom- een ode aan het leven als dertiger. Samen met Guillaume Marcenac, Jair Stunt en Lars Visscher laat ze het publiek kennismaken met haar nieuwe liedjes en weet deze naadloos aan te sluiten op onbetwiste chansonklassiekers van onder andere Jacques Brel, Charles Aznavour en Edith Piaf.